O mnie

6 lat służyłem w wojsku. Nauczyłem się tam pracować z ludźmi pod presją. To zostaje, kiedy prowadzę kogoś przez trudny tydzień treningowy.

Chciałem iść dalej, do sił specjalnych. Rok temu problem zdrowotny przekreślił ten plan, a przy okazji zakończył moje sporty walki. Nie da się tego przejść uporem. Ciało stawia granicę i albo się z nią ułożysz, albo przestajesz trenować w ogóle.

Sylwetkę widać najszybciej, ale nie tylko o nią mi chodzi. Trenuję też po to, żeby za dwadzieścia lat wejść po schodach bez zadyszki i podnieść coś ciężkiego bez zastanowienia. Dlatego buduję nawyki, a nie zrywy. Tylko one zostają na tyle długo, żeby to miało sens.

Nie szukam przerośniętych karków ani efektu na jedno zdjęcie. Szukam sylwetki, która wygląda dobrze i się utrzymuje, bo dokładnie to sam zbudowałem.

Największy błąd, jaki przez te lata zrobiłem, to zaniedbanie mobilności. Trenowałem to, co widać, i przez długi czas w ogóle nie zajmowałem się tym, jak się ruszam.

Dziś trenuję rozsądniej. Słucham swojego ciała i pracuję nad nim codziennie. Dzień treningowy nie kończy się dla mnie na wyjściu z siłowni. Rano robię rozruch, wieczorem się rozciągam. Przez lata nie robiłem ani jednego, ani drugiego.

Jestem certyfikowanym trenerem personalnym. Innych trenuję od niedawna, więc nie stoisz u mnie w kolejce. Dostajesz pełną uwagę.

Niżej znajdziesz moje uprawnienia, a przy każdym jedno zdanie o tym, co z niego masz Ty.